Środki wiążące fosfor w jelitach oparte są na związkach glinu (aluminum carbonate, aluminum hydroxide i aluminum oxide) lub na związkach wapnia (calcium acetate, calcium citrate i calcium carbonate). Związki te dostępne są w postaci płynu, tabletek i kapsułek. Skutecznym środkiem wiążącym fosfor w jelitach może być również sukralfat. Stosowanie produktów opartych na związkach wapnia obarczone jest ryzykiem wywołania hiperkalcemii.
Środki wiążące fosfor powinny być podawane w każdym posiłku. Taki sposób podawania zwiększa ich wydajność w wiązaniu fosforu. Można je mieszać z pożywieniem lub podawać od 15 do 30 minut przed każdym posiłkiem. Dieta stosowana w okresie ich podawania musi mieć ograniczoną zawartość fosforu. Preferuje się stosowanie kapsułek lub tabletek. Dawka musi być dostosowana do stężenia fosforu w surowicy krwi. Przeprowadzana co 14 dni kontrola stężeń wapnia i fosforu w surowicy pozwala na ocenę prawidłowości terapii.
W przypadku spadku stężenia dwuwęglanów w surowicy do lub poniżej 17 mEq/L (mmol/L) zalecana jest doustna terapia alkalizacyjna. Do leczenia kwasicy metabolicznej najczęściej stosowane są takie środki alkalizujące, jak dwuwęglan sodu i cytrynian potasu. Tabletki zawierające te związki mogą być miażdżone i podawane z pożywieniem lub w formie roztworu.
Przed rozpoczęciem terapii należy określić wyjściową koncentrację hormonu przytarczyc. W okresie późniejszym zaleca się wykonanie serii pomiarów koncentracji tego hormonu, aby udokumentować efektywność terapii.