Cieczka (gonieniem, krwawieniem, grzaniem) określa się wystąpienie objawów rui u suki. Zazwyczaj pojawia się 2 razy w roku, przeważnie wiosną i na jesieni, trwa 21 dni. Chęć do pokrycia wykazuje suka dopiero w momencie wypadnięcia z jajnika dojrzałego jaja do jajowodu (-> krycie, -> zapłodnienie). Przy normalnie przebiegającej cieczce moment ten wypada między 9 a 13 dniem, a przy cieczce przedłużonej lub krócej trwającej występuje odpowiednio wcześniej lub później, na co trzeba zwracać uwagę przy kryciu.
Wskutek silnego przekrwienia narządów rozrodczych na początku rui następuje silne obrzmienie sromu- Jest on również cieplejszy — stąd nazwa „suka się grzeje” — a u suk o jasnej skórze wyraźnie zaczerwieniony. Wskutek pękania licznych małych naczyń krwionośnych  w błonie  śluzowej  macicy  pojawia  się  ciemnoczerwony wyciek, który w ciągu następnych 8 dni zmienia zabarwienie na jasnoczerwony. Zanik krwawienia oznacza osiągnięcie szczytowego punktu cieczki, w którym ze szpary sromowej wydobywa się jedynie trochę białego śluzu. Wydzielina ta zawiera substancję wabiącą o intensywnym zapachu, który jest niewyczuwalny dla człowieka, ale przyciąga wszystkie psy z okolicy. Łącznie z wystąpieniem zewnętrznych objawów rui następują też zmiany w zachowaniu suki. Staje się ona mniej posłuszna, wykazuje zmienny apetyt i wykorzystuje każdą okazję żeby uciec. Stąd słusznie nazwano okres rui u suki „gonieniem”. W drugiej połowie cieczki suka nie odpędza już samców od siebie i toleruje ich zbliżanie. W tym okresie trzeba na nią szczególnie uważać, jeżeli nie chce się być  po upływie dwóch miesięcy niemile  zaskoczonym przychówkiem.
Niektórzy właściciele suk zalecają stosowanie dla nich w okresie cieczki „pasa ochronnego”. Nie jest to jednak całkowicie pewny środek, o czym świadczy następujące zdarzenie. Właścicielka suki — szpica skorzystała z takiej rady i na okres cieczki założyła jej wykonane przez siebie na drutach majteczki, w których wypuściła ją do ogrodu. Jak się jednak okazało, że oceniła miłosny pociąg swojej suki i temperament samca. Kiedy bowiem suka ta wydostała się z ogrodu przez dziurę w ogrodzeniu, wróciła dopiero po kilku godzinach i w podartych spodenkach.
Uciążliwe napastowanie suk z cieczką przez psy powoduje, że właściciele chcieliby za pomocą środków leczniczych zahamować » przejściowo ruję lub co najmniej jej zewnętrzne objawy. Nie jest jednak wskazane samowolne’ stosowanie jakichkolwiek preparatów hormonalnych. Lepiej jest zadanie to powierzyć lekarzowi wet. Można stosować nieszkodliwe środki usuwające wabiący samce intensywny zapach płciowy, występujący u suk w czasie rui.
Środki te nie wpływają na przebieg cyklu płciowego ani zdolność suki do przyjęcia samca- Najczęściej produkowane są w postaci tabletek i mogą być podawane przez cały czas cieczki, począwszy od pierwszego dnia. W późniejszym okresie trzeba ponadto starannie zmywać śluz ze sromu. Między 9 a 13 dniem cieczki zapach płciowy może być na tyle intensywny, że — pomimo stosowania różnych środków — trzeba na sukę zwracać szczególną uwagę, jeżeli nie chce się być zaskoczonym jej ciążą. Jeżeli jednak suka ma zostać pokryta, to stosowanie tabletek przerywa się na 2 dni przed doprowadzeniem jej do samca.
Zewnętrznie widoczne objawy rui są następstwem zmian zachodzących w narządach rozrodczych pod wpływem różnych hormonów. Ponieważ pojawiają się one regularnie 2 razy w roku — nazwano je cyklem płciowym. W cyklu takim można wyr różnić regularnie powtarzające się 4 okresy.
Pierwszy okres — wzrostowy, trwający 10 dni od wystąpienia cieczki, cechuje wzrost licznych komórek płciowych — jaj, znajdujących się dotąd w stanie spoczynku w jajniku. Czynność jajnika pobudza hormon przedniego płata przysadki. Pod jego wpływem wokół każdej dojrzewającej komórki płciowej powstaje pęcherzyk wypełniony cieczą. Pęcherzyk ten wraz z komórką jajową nosi nazwę pęcherzyka jajnikowego. Z kolei hormon wydzielany przez ten pęcherzyk powoduje zmiany w macicy (silne jej przekrwienie i obrzęk). W ten sposób zostaje ona przygotowana do ewentualnego wszczepienia się w jej błonę śluzową zapłodnionego jaja. Jest to okres, w którym ze sromu wydobywa się ciemnoczerwony wypływ.
Między 9 a 12 dniem cieczki komórki jajowe są już dojrzałe, pęcherzyki pękają i jaja wraz z płynem dostają się do jajowodu; a stąd do macicy. Pęcherzyki nie pękają równocześnie, lecz proces ten rozciąga się na kilka dni. Wyjaśnia to dlaczego suka może być wielokrotnie zapłodniona.
Drugi okres — wydzielniczy, charakteryzuje wzrost gruczołów „błony śluzowej macicy i ich intesywne wydzielanie. Jednocześnie w tym czasie, w jajniku na miejscu każdego pękniętego pęcherzyka następuje rozrost komórkowy — tworzy się ciałko żółte (nazwane tak od jego żółtej- barwy). Ciałko to wytwarza hormon — progesteron, który umożliwia zagnieżdżenie się zapłodnionego jaja w błonie śluzowej macicy, a zatem przyjęcie zapłodnionej komórki, a także do pewnego czasu warunkuje prawidłowy rozwój płodu.
Trzeci okres — powrotu narządów rozrodczych do normy. Jeżeli nie nastąpi zapłodnienie komórki jajowej, to ciałko żółte zanika i powoli ustępuje obrzęk macicy i pochwy tak, że w 3 tygodniu cieczki osiągają one normalną wielkość. Zanikają też zewnętrzne objawy rui i rozpoczyna się kolejny — czwarty okres.
Czwarty okres — spokoju. W tym czasie przejściowo, przez  około  4  miesiące,  zostają zahamowane czynności rozrodcze suki.

Występującym pod wpływem hormonów zmianom w narządach towarzyszą także zmiany w komórkach. Można je obserwować pod mikroskopem przy badaniu śluzu pobranego-z pochwy. Badania takie, których przeprowadzenie możliwe jest jedynie w laboratorium, mają znaczenie praktyczne, gdyż dzięki nim można dokładnie u-stalić moment jajeczkowania i tym samym najdogodniejszy czas do zapłodnienia.
W miarę starzenia się suki czynność układu rozrodczego ulega osłabieniu. Cieczka pojawia się tylko jeden raz w roku lub w ogóle, nie występuje. Nie stanowi to jednak żadnego niebezpieczeństwa dla zdrowia suki.
Czasem występuje tzw. przedłużona ruja (snębica, nim-fomania), która jest następstwem zaburzeń hormonalnych. Stan ten wymaga leczenia przez lekarza wet., podobnie jak spóźnione lub nieregularne występowanie rui (cieczki), wskazujące na niedobór hormonu przysadkowego.